Hoe zou het zijn als je het woord loslaten vervangt door toelaten? Alles mag er dan zijn en alles is oké.
Je kinderen loslaten? Je verdriet over een verlies loslaten? Boosheid loslaten? Eerlijk gezegd, dat is me nog nooit gelukt. Toelaten dat lukt me wel. Toelaten dat je verdriet voelt, dat mag toch?Je mag toch verdriet voelen als je iemand verloren hebt of boos als je onrecht hebt ervaren. Of allerlei verschillende emoties terwijl kinderen opgroeien en uiteindelijk zelfstandig worden.
Je mag emoties erkennen. Ze mogen er allemaal zijn. Wat als je ze toelaat? Dan laten ze jou los. En dat werkt!
Voelen wat er te voelen valt, kan angstig zijn in het begin. Je kunt je overweldigd of meegesleept voelen. Je bent wellicht wanhopig en weet niet hoe je ermee om moet gaan. Maar geloof me, je kunt dit! Je bent sterk genoeg om stil te staan bij je gevoel. Puur alleen bij je gevoel.
Ik voel verdriet of boosheid. Of wat dan ook. Punt!
Alleen maar voelen. Niet meer in het verhaal duiken. Niet meer al die details. Nee alleen het thema achterhalen. Wat raakt me hier? Wat maakt dat ik me zo verdrietig of boos voel. Of welke andere emotie dan ook. Wat is dit?
Nieuwsgierig, onderzoekend. Met een kinderlijk vertrouwen dat je het aankunt. Dat je je eigen emoties kunt dragen, onder ogen kunt zien en kunt toelaten.
En dan laten ze jou los!
Er zijn veel technieken en methoden die je kunnen ondersteunen hierbij. Welke techniek of methode het beste bij jou past, is maatwerk. En daar ondersteun ik je graag bij.
Liefs Jacqueline
