Deze zin sprak onze kleinzoon van 2,5 toen wij een berg op wandelden. Een heerlijk motiverende zin. De volgende dag motiveerde ik mezelf met deze zin tijdens een stadswandeling in Lissabon. Heuvel op en heuvel af bij 33 graden en na een nacht reizen. Het lukte me 2,5 uur.
Met hulp van de zin van mijn kleinzoon. Het lukt me wel! Totdat ik dacht:'dit is niet te doen!' We lieten een taxi komen en gingen naar het hotel om eindelijk te slapen.
En dat is een dunne scheidslijn. Wanneer zeg je ‘dit lukt me wel' en wanneer 'zo is het genoeg’ ?
In gezelschap wil ik vaker meedoen, sociaal zijn, erbij horen en net zo sterk en fit zijn als de ander. Het was ook een andere dame die als eerste riep “ik stop” en daar heb ik me direct bij aangesloten. Zo blij dat iemand om een taxi riep. En ik vroeg mezelf af; hoelang zou ik nog door zijn gegaan? Terwijl mijn lijf vroeg om rust?
In een groep kort bij jezelf blijven en je eigen behoefte respecteren is extra uitdagend.
En wanneer is iets een grens? Of mag je jezelf uitdagen en trainen? Dit zijn vragen die je voor jezelf in het dagelijkse leven mag beantwoorden. Je komt erachter door het te doen! Door te leven en bovenal jezelf lief te hebben.
Onze stedentrip naar Lissabon was een praktijkervaring. We hebben gepuft, gezucht, gelachen en volop genoten.
En nu sta ik weer voor jullie klaar. Thuis ❤️.
Liefs Jacqueline
